Wie ben ik?
Wilma Dekkers
Ik ben een positief ingestelde, nieuwsgierige en enthousiaste vrouw. Ik sta dicht bij mezelf, ben authentiek en heb gaandeweg steeds meer de verbinding met de mensen om mij heen leren voelen en waarderen.
Naast mijn werk ben ik moeder van een inmiddels volwassen zoon. Die rol heeft mij op een heel eigen manier gevormd. In verantwoordelijkheid nemen, loslaten en in het werkelijk aanwezig zijn bij wat is.
Na een lange periode waarin het leven rustig voortkabbelde, heb ik na twintig jaar mijn langdurige partnerrelatie beëindigd. Dit luidde een fase in waarin ik mezelf opnieuw mocht ontdekken en verkennen wie ik werkelijk ben.
In de jaren daarna verloor ik zowel mijn moeder als mijn vader vrij plotseling. Dat heeft een diepe impact op mij gehad. Er zijn periodes geweest waarin ik ’s ochtends het liefst het dekbed helemaal over me heen trok. Een intens gevoel van alléén zijn.
Juist in die tijd heb ik geleerd hoe waardevol dankbaarheid is voor de mooie dingen in het leven. En dat het vragen om hulp geen zwakte is, maar kracht. Ik ben dichter bij mezelf gekomen, heb mezelf beter leren kennen en heb zelfliefde en mijn intuïtie verder ontwikkeld. Gaandeweg ontdekte ik wat mij werkelijk drijft in het leven.
Stap voor stap heb ik mijn rouwprocessen doorleefd en ben ik weer opgestaan vanuit mijn eigen kracht. Ook in mijn werk als ingenieur in de (proces)industrie kreeg de factor mens een steeds centralere rol.
In 2021 heb ik deze ontwikkeling bekrachtigd met mijn diploma als Coach Practitioner. Door mijn hart te volgen heb ik vervolgens mijn eigen praktijk gestart.
Werkelijke verandering begint wanneer denken en voelen elkaar ontmoeten.
Waarom ik dit werk doe
Het leven heeft mij geleerd dat niet alles opgelost kan worden door er langer over na te denken. Na een lange periode waarin het leven rustig voortkabbelde, kwam ik terecht in een fase waarin ik mezelf opnieuw mocht leren kennen. Het beëindigen van een langdurige relatie en het verlies van beide ouders brachten mij in contact met thema’s als rouw, loslaten, eenzaamheid en veerkracht.
Er zijn periodes geweest waarin ik het liefst onder mijn dekbed wilde blijven liggen. Juist in die moeilijke momenten ontdekte ik hoe belangrijk het is om gevoelens niet weg te drukken, maar er ruimte aan te geven. Ik leerde dat hulp vragen geen teken van zwakte is, maar van kracht.
Deze ervaringen hebben mij dichter bij mezelf gebracht. Ze hebben mij geleerd hoe waardevol het is om stil te staan bij wat er werkelijk speelt, in plaats van alleen maar door te gaan.
Vandaag neem ik die ervaring mee in mijn werk als coach. Niet omdat ik precies weet wat iemand anders doormaakt, maar omdat ik weet hoe het voelt om vast te lopen, opnieuw richting te zoeken en stap voor stap weer in beweging te komen.